Search results for การกระจัด

ระยะทางมีค่ามากกว่าการกระจัด

ผมเคยเขียนเรื่อง การกระจัด หรือ การขจัด ไปแล้วครั้งนึง ในแง่ของการรอคอย ครั้งนี้ผมมาพูดถึง ระหว่างทางของการรอคอยกันบ้าง “ระยะทางมีค่ามากกว่าการกระจัด” ในความหมายของผม คล้ายมากกับคำว่า ความหมายของการเดินทางไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเราเดินไปถึงจุดมุ่งหมายเมื่อไหร่แต่คือคุณได้อะไรมาบ้าง ในระหว่างการเดินทางนั้น

ระยะทาง กับ การกระจัดการมีจุดมุ่งหมายช่วยให้เรารู้ว่าเราควรเดินไปในแนวทางใด แต่ไม่ได้บอกให้เรารู้ว่าเราควรก้าวเดินไปในทิศทางไหนการสำรวจเส้นทางจึงมีความจำเป็น คุณอาจเริ่มจากศึกษาจากการลุยป่าของผู้ที่เคยผ่านมาและถ่ายทอดต่อไว้ จากนั้น จึงนำกลับมาเขียนแผนที่ชีวิต และ เข้าใจสัจะปัญหาที่อาจเกิดขึ้น เช่น มีผิด ถูก มืด สว่าง ไป มา สิ่งเหล่านี้เป็นสัจนิรันดร์

จุดมุ่งหมายควรมีจุดกำหนดดังนี้ เพื่อไม่ให้เราเดินเด็ดดอกไม้ข้างทาง นานเกินไป แม้ประสบการณ์เป็นเรื่องสำคัญแต่การจมอยู่กับการมุ่งแก้ปัญหาต่างๆ ในบางอย่างนานเกินไปเพื่อเก็บประสบการณ์ความสำเร็จเพื่อเรียนรู้ในครั้งต่อไปนั้น ทำให้เสียเวลามากเกินไป ในการบรรลุ “ความสำเร็จ” หรือ “จุดมุ่งหมาย” ของเรา กรอบที่ผมพูดถึงควรประกอบด้วย Read more

การขจัดเท่ากับศูนย์

การกระจัดหรือการขจัด คือการวัดระยะห่างจากจุดเริ่มต้นไปยังจุดสุดท้ายเป็นเส้นตรง
ส่วนระยะทาง คือระยะที่วัตถุเคลื่อนที่ไปจริงๆ
เช่น เดินไปทางทิศตะวันออก 3 เมตร แล้วเดินไปทางทิศเหนือ 4 เมตร
จะได้ว่า การการะจัด เท่ากับ sqrt(3^2 + 4^2 ) = 5 เมตร
ระยะทาง เท่ากับ 3+4 = 7 เมตร

“กลับมาแล้วค่า” หรือหวานหน่อย “กลับมาแล้วค่ะที่รัก”
เคยมั้ยครับการที่รออะไรซักอย่าง รอใคร ไม่ว่าจะเป็นเสียง กิ๊ก กิ๊ก ของเสียง apps ที่เราใช้คุยกันจากคนที่รอคอย หรือการนั่งรอใครซักคน “มันเหงานะผมว่า” แต่ว่ามันเป็นถ้อยคำสั้นๆง่ายๆ ที่ผมแอบหลงรักนะ ทุกครั้งที่ได้ยิน ได้ฟังหรือได้อ่าน หัวใจจะเต้นจะเริ่มเต้นผิดจังหวะ เหมือนแหล่งพลังงานขาดช่วง ระบบเมตาบอลิซึมหยุดชะงัก ผมไม่รู้สาเหตุบอกได้เพียงว่าโคตรชอบ หลงใหลหัวปักกองขี้ แม้ไม่จำเป็นต้องมีนัยยะซ่อนเร้นหรือปรัชญาแอบแฝง ผมก็ยังโคตรชอบคำไม่พิเศษคำนี้อยู่ดี เพราะเวลาคนในวงทิศทางการเคลื่อนที่โคจรต้องออกเดินทางไปทำสงครามชีวิต อาจยาวนานนับปีหรือแค่ช่วงสั้นๆเพียงวันเดียว แต่เมื่อถึงเวลากลับบ้าน เดินผ่านริมรั่ว หยุดยืนหน้าประตู ได้ยินเสียงสุนัขคุ้นเคย แล้วมีใครบางคนที่รออยู่ จะเสนอหน้าออกมาต้อนรับ ประสานสายตาเข้าหาซึ่งกันและกัน จังหวะนี้เองที่ผมพบว่าเป็นฉากชีวิตที่แสนโรแมนติกที่สุด แม้อาจไม่มีถ้อยคำที่ผมชอบฟังแต่ทั้งหมดคือการบอกกล่าวให้รับรู้ ว่าผู้คนที่อยู่ในวงโคจรของใครแต่ละคนได้กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว อย่างน้อยๆก็ยังมีช่วงเวลานี้แหละ ช่วงเวลาอีกสักนิดที่จะอยู่เคียงข้างกันและกัน แม้ผมจะมั่นใจว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่ผู้คนบนโลกใบนี้ จะได้รับแต่งตั้งให้กลายเป็นบุคคลผู้โดดเดี่ยวโดยสมบูรณ์ (ถึงแม้หลายช่วงเวลาที่ผมอยากจะมีสิทธิ์พิเศษนั้น ที่ได้รับการสถาปนาให้เป็นอย่างสมบูรณ์แบบ)
Read more