ตัวตนของความรัก

ไม่มีใครหรอกที่อยากเปลี่ยนใจ… และไม่มีใครที่อยากจะทำร้ายหัวใจของคนอื่น แต่ความรู้สึกที่เรียกว่ารักนั้น…อาจไม่ได้แท้จริงเสมอไป
บางครั้ง…มันอาจดูคล้ายความรักเสียเหลือเกิน และบางครั้ง มันอาจทำใหเราเชื่อว่า…นี่คือความรักแน่ๆ
แต่ในที่สุดแล้ว…บางอย่างก็พิสูจน์ตัวมันเอง…
ความรู้สึกในหัวใจที่ไม่ใช่รักมักมาเยือนหัวใจอย่างรวดเร็วและไม่นานก็จางหายไปเมื่อเขาไม่ได้มองคุณด้วยสายตาที่หลงใหลคลั่งไคล้เหมือนเดิม เมื่อการแสดงมันไม่เหมือนเดิม เมื่อทุกเมื่อไม่ว่าเขาทำอะไรก็มีแต่ทำให้คุณเจ็บช้ำ
คุณอาจร้องไห้พลางถามตัวเองว่า…ทำไม…คนที่คุณรักจึงทำกันคุณเช่นนี้
ทำไม…ความรักถึงเป็นเช่นนี้ คำตอบคือ…เพราะนั่นไม่ใช่ความรัก คุณอาจนั่งเถียงผมคอเป็นเอ็น โดยที่ชี้หน้าว่าผมว่าผมอาจไม่เคยเจอมัน หรือผมอาจเจอความรักแย่ๆมาแล้วมาเหมามัดรวมกันหมดว่าความรักไม่ดีอย่างนู้นนี้ ใจเป็นกลางแล้วอ่านต่อครับ นั้นเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จริงและยั่งยืนคงทน อยู่ๆมันสามารถจางหายไปอย่างไร้เหตุผลเพียงเพื่อให้ฝ่ายตนสบายใจ
คำถามก็คือ…เราควรจะเสียใจมั้ย ถ้าใครคนนึงจะเดินจากไปพร้อมความรู้สึกไม่รัก…

จุดเริ่มต้นของ “ความรัก” ผมเขียนต่อด้วยเรื่องนี้เพราะขี้เกียจให้คนคิดว่าไม่จริง ผมคงไม่เคยเจอความรัก

หลายๆคนอาจจะยังไม่รู้จักความหมายของคำว่า รัก เลยซะด้วยซ้ำ เลยทำให้หลายคนคิดไปเองว่าเรา รัก เค้าซะมากมายขนาดพร้อมที่จะยอมทำทุกๆสิ่งทุกอย่างให้เค้าคนนั้นได้โดยไม่มีข้อแม้ใดๆเลยสักอย่าง งั้นเรามาดูเลยดีกว่า ว่าจริงๆแล้ว เราพบ รักแท้ หรือแค่ หลง เค้าคนนั้นกันแน่…

ความรัก ในเชิงทิฐิคือ “ความหึงหวง ความเสียใจ ความผิดหวัง ความเจ็บปวด ความชิงชัง ความเกลียดชัง ความก้าวร้าว ความรุนแรง ความโกรธแค้น ความเห็นแก่ตัว”
ความรัก ในเชิงสถิติ คือ “คนจำนวนนับล้านที่มาเจอกันมีเพียงคนกลุ่มนึงเท่านั้นที่ยอมรับข้อเสียของกันและได้ โดยไม่ไหข่คว้า อยากได้อยากมีอะไรเพิ่มเติมไปจากนั้น”
ความรัก ในเชิงจินตนาการ คือ “ความสมบูรณ์แบบที่ไม่มีจริง สิ่งมากมายที่คิดหวังว่าจะได้รับ แต่การเอาตัวเองไปพิสูจน์อย่างไม่มีวันสิ้นสุด”
ความรัก ในเชิงภาษาคือ “คำที่มีพยางค์สองพยางค์ ประกอบด้วย รอ เรือ และ กอ ไก่
อนุมานได้ว่า
ร เรือ คือ การเรียนรู้
ก ไก่ คือ กาลเวลา
นั่นจึงหมายความว่า ความรักคือ วงโคจรขอคนที่ยอมรับซึ่งกันและกัน มาอยู่ร่วมกัน เป็นสมการของอีกฝ่าย ร่วมด้วยการปรับตัวเข้าหากัน โดยมีเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ทำให้เกิดความเข้าใจเกิดเป็น “ความสุข” ตามมา โดยมีปัจจัยที่จะพัฒนาในระหว่างกาลเวลาดังนี้
-ความพึงพอใจ
-ความชอบ
-ความใกล้ชิด
-ความผูกพันธ์
-ความเข้าใจ
สิ่งสุดท้ายที่ควรรักษาระดับของคำว่าความรักให้ได้ คืออย่าให้กลายเป็นความหลง คุณค่าของความรักที่เกินพอดี ไม่สนใจความถูกผิด ไม่เปิดใจรับเหตุผลต่างๆ
หลายครั้งที่คุณตอบตัวเองไม่ได้ว่า หลง หรือ รัก หรือตามนิยามว่าความรักไม่มีเหตุผล รักก็คือรักห้วนๆแบบนั้น หรือความรักคือการไม่รู้กันแน่
คุณล่ะครับ เมื่อมีความรักแล้วรู้ตัวอยู่รึเปล่า รู้ตัวอยู่รึเปล่าว่าคุณมีความรักได้อย่าางไร เมื่อไหร่ รู้รึเปล่าว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ ก้าวไปสู่จุดที่ไร้เหตุผลแล้วรึยัง

Comments

comments

Related posts: